Web

‘Spugen hoort erbij en ze gaan vanzelf lopen’

 

Alpaca’s zijn fantastische dieren, wanneer je ze van een afstandje bekijkt. Wollig en schattig. Eén van mijn grote dromen was dan ook om een keer met alpaca’s te wandelen en ze dus telkens te kunnen aaien. Mijn schoonzus en haar vriend waren uiteraard ook op de hoogte van mijn grote fascinatie voor alpaca’s en hadden voor mijn 30e verjaardag een verrassing voor me. Ik ben dol op verrassingen, maar ze lieten niet los wat het zou zijn. Stiekem hoopte ik natuurlijk een alpaca-ontmoeting…

Ze hadden me eerder al op het hart gedrukt dat het geen alpacawandeling zou worden, dus het kon alle kanten nog op. Op de desbetreffende dag reden mijn vriend en ik naar de bestemming, waarvoor hij instructies had ontvangen. Het eerste dat ik zag waren struisvogels! Wow, wat een grote beesten. We waren bij een struisvogelboerderij aangekomen. Eenmaal op de parkeerplaats, zagen we ook nog eens heel veel ezels in de wei staan. Hele grote ezels! Ik vond het meteen al leuk. Ze waren echt gigantisch, eigenlijk meer paarden dan ezels. Fascinerend. Muilezels dachten we, maar later bleek dat het gewone ezels waren maar dan door een foutje van Moeder Natuur heel groot gegroeid.

 

Struisvogelpoep- en plas
Door naar de struisvogels. Ook erg interessant om te observeren. Ze lopen wat rond, pikken elkaar kaal op hun kont en poepen en plassen tegelijkertijd (en een flinke lading ook).  Mijn verrassingsdag kon al niet meer stuk, maar ik wist nog steeds niet met welke dieren we zouden gaan wandelen of dat er toch een andere activiteit was (en ik had ook geen alpaca’s gezien). Toen kwam het hoge woord eruit: tóch een alpacawandeling! Jeuj!

 

Chillen in het gras
We gingen op pad met nog twee groepjes, met daarin vooral giechelende meiden. In totaal kregen we vier alpaca’s mee: twee oudere en twee jonkies. Wij kregen de twee jonkies. Het punt met alpaca’s is alleen: ze zien er heel schattig uit, maar zijn echt stronteigenwijs. En ze lopen alleen als de leider loopt. Anders gaan ze gewoon met z’n allen liggen chillen in het gras en krijg je ze met geen mogelijkheid vooruit.

Groene klodder in je gezicht
De alpacawandeling zou vijf kilometer zijn en we hadden daar 2,5 uur de tijd voor. Moet lukken, zou je zeggen. Nou, niet met deze alpaca’s. Na drie kwartier waren we nog niet eens een kilometer verder, omdat de leider niet vooruit te branden was. Die ging lekker liggen en hup: de rest ook. We probeerden ze dan wel met een zetje onder de kont weer omhoog te krijgen, maar het enige resultaat daarvan was dat Jan een groene klodder met spuug in zijn gezicht kreeg van ‘m. Erg hilarisch wel.

 

‘Ze gaan vanzelf lopen’
Dus na een uur besloten we toch maar om te draaien en dezelfde route terug te lopen. Ze hadden duidelijk hun dag niet. Maar zoals de eigenaar zei: ‘Spugen hoort erbij en ze gaan vanzelf lopen’. Super! Eenmaal terug op de boerderij kreeg het meisje dat ze verzorgt ze ook niet makkelijk vooruit, dus gelukkig lag het niet alleen aan ons.. Maar: vooruit te branden of niet, het was wel een hele unieke ervaring die ik niet had willen missen. Vanaf nu bekijk ik alpaca’s toch het liefst van een afstandje.

 

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.