Web

Voor altijd in mijn arm

5604638787_d2978f5f45_b

Herdenken, hoe doe je dat? Drink je een biertje op degene die is overleden op de sterfdag? Ga je naar de begraafplaats om een bloemetje neer te zetten? Praat je er nog veel over met anderen of heb je het stiekem weggestopt ergens ver weg in je hart? En wie kan je eigenlijk zeggen hoe dat moet? Herdenken? Rouwen? Verwerken dat iemand er nooit meer is? Ik had graag een handleiding gekregen 12 jaar geleden. Maar helaas. Zo werkt het leven niet. Je zoekt het maar zelf uit. En dat is maar goed ook, want iedereen is anders en verwerkt zijn of haar verdriet anders. Een ding heb ik in die jaren die voorbij zijn gegaan wel geleerd: mijn gevoel te volgen. Waar ik in het dagelijks leven erg graag de bevestiging van anderen krijg, heb ik daar met het herdenken van mijn vader weinig last van. Ik voel wat goed is en dat doe ik (uiteraard rekening houdend met andere mensen om me heen die hier ook bij betrokken zijn en die het ook aangaat).

Zo liep ik al enige tijd (ik denk een paar jaar, maar precies weet ik het niet) met het idee rond om een kleine tatoeage te laten zetten voor mijn vader. Als een herdenking, herinnering en vereeuwiging van en aan hem. Letterlijk. Nu vond ik een portret van hem op mijn arm wat overdreven en hou ik van subtiel, dus ik koos voor de letter ‘j’. Ja, dat is toevallig ook de voorletter van mijn vriend, maar dat is puur toevallig. En ook handig, als ik geen zin heb om uit te leggen aan vreemden waar de tattoo voor staat, maak ik er een grapje van dat het voor mijn vriend is. Maar het is dus de j van Johan, de voornaam van mijn vader. De plek waarop de tattoo moest komen, had ik vrij snel besloten. Ik ontmoette op reis in Peru een meisje dat een tattoo had op haar linker onderarm. Dat vond ik mooi en subtiel.

Hennatattoo?
En toen? Heb ik nog een half jaar rondgelopen met het idee van een tattoo, maar ik heb ook heel lang gedacht: ‘moet ik dat wel doen?’ Het is wel echt voor altijd en het is wel echt altijd zichtbaar, ook als ik misschien net even geen zin heb om erover te praten. Daarom nam ik op het Drift festival een henna tattoo op die plek op m’n onderarm om te kijken of ik het wat zou vinden. De week erna vergat ik soms zelfs dat ie er zat en vond ik het nog steeds mooi om te zien. Toen was ik er zeker van dat ik een tatoeage wilde.

Sjon’s Tattoostudio
De volgende stap was een mooi lettertype uitzoeken en een tatoeëerder vinden die betrouwbaar en goed is. Maar waar let je dan op? Hygiëne, uitstraling, goede voorbeelden? Uiteindelijk heb ik twee tattooshops gemaild die mij goed leken. De ene had een wachtrij van een jaar en de ander mailde terug of ik een afspraak wilde maken. Nou, geregeld. Ik ging in augustus naar Sjon’s Tattoostudio in Beuningen. Ik wist al wat ik wilde, dus dat moest goedkomen.

Wist je dat..
Eenmaal daar aangekomen verteld Sjon me toch nog vrij veel dat ik niet wist. Wist je dat de kleur van een tattoo kan veranderen omdat er nog een extra huidlaag overheen groeit? Ik niet. Wist je dat je tattoo niet te klein moet zijn, omdat ie dan over vijf jaar niet meer te zien is? Ik niet. En wist je dat het maar tien minuten duurt voordat ie erop staat? Juist, dat wist ik ook niet. Kortom, het was erg nuttig om even kennis te maken en wat meer informatie te krijgen. Omdat ik niet op een willekeurige datum mijn tattoo wilde laten zetten, had ik mijn gedachten gezet op 8 september, de verjaardag van Johan (mijn vader dus). Sjon kon ook die dag, dus dat was geregeld.

8 september 
8 september 2017. Vandaag is het dan zover! Een tattoo op mijn huid. Voor altijd! Ohjee, wat doe ik? Nee, komt goed. (Zo gingen mijn gedachten die dag ongeveer). Eenmaal bij Sjon’s Tattoostudio binnen, waren mijn zenuwen ook weg. We namen het lettertype nog eens door, keken in welke kleur ik m’n ‘j’ wilde (donkerbruin werd het) en Sjon tekende de ‘j’ op een papiertje en drukte ‘m in spiegelbeeld af op een speciaal soort papier en plakte dat vervolgens op mijn arm. Zo kon ik zien hoe die ‘j’ eruit zag op m’n arm en kon hij ‘m zo gemakkelijk overtrekken met z’n inkt. Sjon zette z’n tattoo-apparatuur in elkaar en toen begon het.

Eigenlijk was het ook zo gebeurd. Af en toe voelde ik een prikje of even een pijnscheutje, maar het was heel minimaal. Ondertussen vroeg Sjon naar de betekenis van de letter en vertelde ik hem het verhaal. Ook hij had het een en ander meegemaakt: dat schept toch meteen een band. Na een kwartier was het helemaal klaar en kreeg ik nog een instructie hoe m’n tattoo te behandelen de komende dagen. Dat was dat. Er stond een ‘j’ op m’n arm en daar omheen was plastic folie gewikkeld. Goh. ‘Het is gewoon gebeurd’, dacht ik. Dat is nog eens herdenken: een ‘j’ op m’n onderarm, de rest van mijn leven. Niet alleen ‘voor altijd in ons hart’, zoals op de grafsteen staat, maar ook nog eens voor altijd in mijn arm. Die Johan.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.