Web

‘We zaten echt wel even in de stress’: deel 4 van The Peaks of the Balkans

Wandeldag 4 is aangebroken. Vandaag splitsen we ons op in twee groepen. Lieke en ik wilden graag de korte route naar het volgende punt wandelen (lees: 11 kilometer, met een heel stuk vlak) en de mannen de 14 kilometer, steil omhoog. Uiteindelijk zouden we elkaar weer zien in Ceremi in Albanië. In deze regio was geen bereik: geen telefoonverbinding, geen internet, niks. (Essentieel detail!) Daar hadden we een guesthouse geboekt.

De wandeling van Lieke en mij was heel fijn. 11 kilometer is ineens niet meer zo ver als je aan 20 kilometer gewend bent geraakt. We hadden nog beste flinke beklimmingen, maar het was echt goed te doen. Rond twee uur ’s middags kwamen wij dan ook al aan bij ons guesthouse. We werden warm onthaald door één van de zoons en het werd daar al snel duidelijk dat ieder kind een eigen taak had binnen het huishouden.  Het wachten was op onze mannen, want die zouden niet heel veel later aan moeten komen, met hun tempo (lees: flink doorwandelen).

Zo rond een uurtje of vijf begonnen we ons toch enigszins ongerust te maken. Ze hadden er echt allang moeten zijn. Mensen die dezelfde route hadden gelopen als zij, waren allang binnen. Oké, dachten we, ze hebben vast een extra berg beklommen die op de route lag, ze zullen zo wel komen.

We deden een spelletje ter afleiding en een Duits stel dat ook in het guesthouse sliep, probeerde ons gerust te stellen. ‘Het zijn mannen, die zijn vast onderweg bier gaan drinken en de tijd vergeten’. ‘Drie mannen bij elkaar, wat kan er nou gebeuren?’. Dat hielp eigenlijk best goed. Ondertussen werd het wel steeds maar later en om om 7 uur ’s avonds waren ze er nog niet..

Mijn gedachten gingen inmiddels van gebroken enkels tot aan dat één van de mannen de afgrond was ingestort, dus erg kalm was ik ook niet meer. De zoon van de eigenaar ging in zijn Four-wheel drive naar de route om te kijken of hij ze kon vinden en ik reed met de eigenaar naar een plek op een berg waar wél bereik was. Maar, uiteraard hadden de mannen zelf ook geen bereik, dus bellen had weinig zin.

Terug naar het guesthouse, misschien zijn ze er nu wel echt. De eigenaar probeerde me ook nog gerust te stellen in het Duits, dat was de enige taal die hij redelijk goed sprak buiten Albanees. Maar ik was inmiddels niet echt rustig meer. Het was donker en waar zaten ze in godsnaam? Eenmaal terug bij het guesthouse stonden ze met een verrekijker naar de berg te turen waar de mannen vanaf moesten komen. Tot dan waren er wel drie lampjes gespot, maar dat bleken ze toch niet te zijn. Ook de zoektocht van de zoon in de jeep had niks opgeleverd.

Toen, rond half tien(!!) ’s avonds, zagen we drie lampjes seinen op de berg. Dat moesten ze wel zijn! Wij seinden terug met onze zaklampen en zagen dat de lampjes afdaalden. Hups, ik ging met de zoon de Four-wheel drive om naar het begin van de route te rijden. En ja hoor, daar kwamen ze aan gelopen, lachend, alsof er niks aan de hand was. Ik heb ze allemaal even flink geknuffeld (maar Jan het hardst) en daarna heb ik gezegd dat ze niet meer moesten lachen, omdat iedereen heel ongerust was over ze. Wilden ze eigenlijk ook het laatste stuk nog lopen naar het guesthouse, in plaats van in de auto mee te gaan. Niks ervan. In die auto en mee terug. Wat een ellende.

Eenmaal in de auto hoorde ik het hele verhaal en was ik meteen niet meer geïrriteerd en ongerust. Ze waren dus meteen aan het begin van hun route al totaal de verkeerde kant op gelopen in de veronderstelling dat ze goed liepen en de rood/witte markering volgden. Niets was minder waar: eerst veertien kilometer de verkeerde kant op gelopen, toen waren ze weer in Montenegro (we moesten in Albanië blijven). Van daaruit hadden ze een taxi genomen naar Vusanje (daar waren we dus al op dag 1 geweest). Toen zijn ze heel hard gaan lopen, want ze wilden voor het donker bij ons zijn. Hebben ze ook stukken gerend zelfs. Ze hadden het boekje wel gevolgd, maar het was toch niet helemaal gelukt.. Maar: wel een goed verhaal voor later. Man man, wat een verhaal zeg..

Gelukkig hadden we de dag erna een rustdag ingepland en konden ze even bijkomen van de 33 kilometer die ze hadden gelopen..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.