2024 was me het jaar wel. Nu denk ik dat overigens na ieder jaar dat achter me ligt, want er gebeurt altijd veel in twaalf maanden tijd. Maar toch. 2024 was een bijzonder spectaculair jaar, al zeg ik het zelf.
Privé, op werkgebied en alles wat daartussenin zit, is het een fijne twaalf maanden geweest. Maar ook een vol jaar, met veel reizen, nieuwe indrukken, een nieuw huis, samenwonen, proberen op tijd rust te nemen en met veel nieuwe ontmoetingen en verhalen. Dat is in mijn werk als freelance journalist vrij inherent, maar dit jaar kwamen daar wel hele bijzondere momenten bij.
Ik startte mijn rouwproject, waarin ik dertig dertigers die voor hun 25e een ouder verloren, interviewde. Daarnaast sprak ik drie psychologen en rouwdeskundigen over hun kijk op het verlies van een ouder op jonge leeftijd. Die gesprekken waren intensief, soms ook emotioneel, maar veelal zo waardevol. Het idee dat mensen twee uur lang met mij wilden zitten om hun gehele levensverhaal te delen, vind ik nog steeds waanzinnig.
Hoe het project nu verder gaat? Ik ben bezig met al die verhalen uit te typen en de kern ervan te vatten. Daar ben ik in 2025 nog wel even zoet mee, kan ik je vertellen. Maar het is nou eenmaal een project waar ik me in heb vastgebeten en waar ik een prachtig resultaat van verwacht. No pressure.
Dan was dit ook hét jaar van veel reizen. Van nieuwe culturen ervaren, bizar lekker eten, wandelen in veertig graden, van bergtoppen zo ver ik kon kijken en veelal van het uitkijken naar een douche aan het einde van de dag. Ik was bijna elke maand in het buitenland. Uitgezonderd van maart, toen ik een stuk van het Kustpad liep, en mei, die maand was ik in Schiedam en Groningen voor werk. De rest van de maanden in Italië, Japan, Singapore, Barbados, Ierland, Duitsland of in België.
Natuurlijk is dat super Instagram-waardig, al die toffe reizen, dat geweldige eten en drinken en die fijne uitzichten. En het was ook geweldig om zoveel landen te mogen bewonderen en te ervaren, maar er is een keerzijde aan die perfecte Instagram-plaatjes.
Het vele onderweg zijn, zorgt ook voor onrust. Voor mij in ieder geval wel. Daarnaast zie je op de foto’s niet hoe ik eruitzie tijdens een wandeling in de bergen in Italië. En je ziet niet hoe ik chagrijnig word op mijn vriend omdat de berg toch steiler is dan gedacht. Of de liters zweet die op de Italiaanse berggrond zijn achtergelaten. Die zie je ook niet. Of de zoveelste keer dat ik een bordje voorbij ben gelopen en weer terug kan wandelen. Het hoort er allemaal bij.
Ik had altijd in mijn hoofd dat reisjournalist worden, mijn ultieme droom was. Tot ik dit jaar in vijf verschillende landen was in twee maanden tijd. Het is toch niet voor mij weggelegd, van persreis naar persreis hoppen. Alles is top geregeld, maar ik wil ook heel graag thuis zijn. Mijn vriend, vrienden en familie zien en met hen herinneringen maken. Als je in je eentje op pad bent, is dat ook maar alleen, soms.
Maar dan nog wel even over Japan (en Singapore): die reis was veruit het hoogtepunt van dit jaar. Hoe anders een cultuur kan zijn; tradities, leefregels op straat, eten, beleefdheidsvormen, ik heb nog nooit zoiets meegemaakt. Wanneer je naar de wc gaat, even aparte slippers aantrekken. In elke hotelkamer lag een kimono-achtige pyjama klaar en ik heb van mijn leven nog niet zoveel gebogen voor mensen.
Ik voel me niet snel vreemd of ongemakkelijk in een situatie, maar in Japan voelde ik me regelmatig een exotische vogel. Stiekeme blikken naar ons, in gigantische stations totaal de weg kwijtraken omdat de Japanse tekens toch lastig te lezen zijn en de schreeuwende dronken Japanners ’s avonds in de restaurants hebben ook veel indruk gemaakt.
Hoewel Italië mijn lievelingsland aller tijden is, heeft het dit jaar toch wat plek moeten maken voor Japan én voor Ierland. Japan dus om allerlei gekkigheden en de prachtige cultuur en natuur en Ierland om de imposante kliffen aan de kust en de overweldigende vriendelijkheid van de mensen. En natuurlijk de Guinness-biertjes en de knusse sfeer van Dublin. Daar wil ik graag nog eens naar terug om langer te wandelen.
Oké, die reizen waren dus veel en prachtig. Betekent dat dat ik volgend jaar niet meer ga reizen? Zeker niet! Het is een van mijn favoriete hobby’s en dus ook deel van mijn werk. Maar: wel meer in balans, minder vliegen en minder vaak.
Terugkijkend op het jaar was het dus mooi, maar vol.
Druk, druk, druk. Als er iets is dat ik in 2025 graag anders wil, is het minder drukte. Ik maak ‘m zelf hoor, die drukte. Maar het geeft zoveel rust om de weken wat minder vol te hebben, niet altijd weg te zijn en gewoon te genieten van de momenten die ik thuis heb. Of die ik met vrienden en familie doorbreng.
Prioriteiten stellen is al jaren een probleem, maar het gaat stapje voor stapje beter. Om af te sluiten met een, heel waar, cliché dat ik uit de interviews voor mijn rouwproject meeneem: Het leven is kort, dat hoorde ik dit jaar maar al te vaak. Dat wil niet zeggen dat je die hele agenda moet volrammen, maar wél dat je de plannen die je al jaren hebt, daar iets mee dóet. Het leven wacht namelijk niet. Hups, aan de gang, want niemand anders doet het voor jou. Voor nu: alvast een heel mooi 2025!
Schrijfbureau Vos 